Gdy dwie Marie zastały pusty grób, pobiegły szybko oznajmić uczniom Jezusa to, co widziały. „A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: «Witajcie!» One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: «Nie bójcie się! Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą» (Mt 28,9-10).
Wykonało się! Co się wykonało? Wypełniło się! Co się wypełniło? Tłumaczą to słowa, które Jezus wypowiedział chwilę wcześniej: „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią!” Choćbyśmy nie wiem jak zatykali uszy, nie da się tego nie usłyszeć. „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią!” Nie zagłuszą tego wybuchy bomb ani huk samolotów.
Czytanie Męki Pańskiej zazwyczaj zaczyna się od opisu tryumfalnego wjazdu Jezusa Chrystusa do Jerozolimy. Widzimy Jezusa Chrystusa na osiołku wjeżdżającego w bramy świętego miasta pośród wiwatującego tłumu, który woła: „Hosanna!”.
W opisie Męki Pańskiej tłumy pojawiają się jeszcze raz – podczas sądu nad Chrystusem. Tym razem wołają: „Ukrzyżuj Go!”. Dlaczego, skoro wcześniej wołali „Hosanna”?
Kazanie z IV Niedzieli Wielkiego Postu (27.03.2022)
Pojednanie i przebaczenie to słowa szczególnie trudne w czasie wojny. Przypomnijmy sobie jednak, że pierwszym warunkiem pojednania jest poradzenie sobie z lękiem. Nie lękajcie się! Te słowa Ewangelii przypomniał nam Jan Paweł II. Prezydent Stanów Zjednoczonych rozpoczął tymi słowami swoje sobotnie przemówienie. Nie lękajcie się! Jeżeli lękamy się Boga, niemożliwe staje się szczere pojednanie z Bogiem. Jeżeli lękamy się człowieka, niemożliwe staje się szczere pojednanie z człowiekiem.
Słowiańsk po ataku wojsk rosyjskich w 2014 roku (foto: Wojciech Żmudziński SJ)
Krótkie kazanie na kanwie fragmentu z księgi Proroka Jeremiasza, z rozdziału 17,5-8, czyli jak nie stracić poczucia bezpieczeństwa i być szczęśliwym przez całe życie.
Niewielka książeczka zatytułowana „Pamiętniki Adama i Ewy” autorstwa Marka Twaina, skłoniła mnie do kilku refleksji o szalonym pomyśle Adama, o Bożym eksperymentowaniu, o przebiegłości węża i o świecie, który bez tajemnic staje się nudny. (Ilustracja: Douglas Fryer, Adam i Ewa)
Mieszkańcy Sodomy byli wrogo nastawieni do obcych przybyszów. Nie szanowali świętej gościnności. W tamtych czasach taka postawa była przestępstwem wołającym o pomstę do nieba. Nie Bóg, lecz zjawisko naturalne stało się przyczyną ich upadku. Z tekstu biblijnego nie wynika, że grzeszyli czynami homoseksualnymi i za to zostali ukarani jak twierdzą niektórzy. Czytaj dalej
Paweł Apostoł w Liście do Rzymian (11,28-29) tłumaczy, że dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne, że naród żydowski jest nadal narodem szczególnie umiłowanym przez Boga. Kościół nie zajął miejsca Izraela jak tłumaczono przed Soborem Watykańskim II. Do Żydów należy przybrane synostwo i chwała przymierza – pisze Apostoł w rozdziale 9. Listu do Rzymian (por. Rz 9,4). „Bo i cóż, jeśli niektórzy stali się niewierni, czyż ich niewierność miałaby zniweczyć wierność Boga? Żadną miarą!” (Rz 3,3-4). Apostoł mówi tylko o „odsunięciu” Izraela: „Bo jeżeli ich odsunięcie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?” (Rz 11,1). Nie odrzucił, a jeśli odsunął to po to, by zrobić miejsce dla innych i znowu ich przyjąć, bo nadal są Narodem Wybranym. Potknęli się, ale nie upadli (por. Rz 11,11). Do dziś jednak antysemici próbują lansować teorię o odrzuceniu przez Boga przymierza z Izraelem. Słowo Boże mówi zupełnie co innego.
Żydzi w synagodze modlący się w dzień pojednania (źródło: https://judaica-art.com.pl/)
Zapraszam do wysłuchania krótkiej refleksji nad tekstem z Księgi Izajasza o wodzie dającej życie (Iz 55,1-3.10-11).
Kościół katolicki zachęcając do oddawania czci Wszystkim Świętym, ma na myśli oddawanie czci Jezusowi Chrystusowi obecnemu w ich życiu. Zgodnie z tym, co napisał Paweł Apostoł: „razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,19-20). Zachęcam więc wszystkich chrześcijan, czyli wszystkich, którzy są święci dzięki zasługom Chrystusa, do świętowania życia tych, którzy w sposób modelowy zaparli się samych siebie, by mógł w nich żyć Jezus Chrystus.