Na stronie internetowej z pomocami dydaktycznymi dla nauczycieli religii największą popularnością cieszą się gotowe teksty na przywitanie w parafii księdza biskupa, wierszyki i przemówienia. Większość w rodzaju „Dzień nam niezwykły dzisiaj zaświtał. Sam Arcypasterz do nas zawitał”. Nie tylko dzieci, ale również dorosłych, którym przypadnie zaszczyt wypowiedzenia słowa w imieniu zebranych, trzeba jeszcze nauczyć jak mówić do mikrofonu oraz na której ręce i na jakim palcu szukać biskupiego pierścienia do ucałowania. Zdarzają się jednak sytuacje nieprzewidziane. Szczególnie, gdy natkniemy się na hierarchę w zakrystii lub zostaniemy zaproszeni na poczęstunek.

Pani przewodnicząca podeszła do zastawionego na plebanii stołu i szuka wzrokiem ekscelencji przybyłego z Ameryki Łacińskiej.
– Czy mnie pani szuka? – odezwał się czterdziestoletni mężczyzna w dżinsach i flanelowej koszuli.
– Ksiądz biskup? – spojrzała z niedowierzaniem i rozpoznała twarz, którą widziała przed godziną za ołtarzem, jak wypowiadała słowa błogosławieństwa.
– W samej rzeczy.
– A gdzie ma ksiądz pierścień? – spytała nienagannym kastylijskim.
– Jeśli chciałaby go pani ucałować, to mam go w tylnej kieszeni spodni.

Mogła się spodziewać, że zagraniczny biskup ma inne zwyczaje, nieprzystające do polskiej tradycji, ale już niedługo przekonała się, że każdy z nich jest nieprzewidywalny, jak sam Pan Bóg.

Odwiedzający parafię polski biskup polowy był właśnie w zakrystii. Stał wystrojony w liturgiczne szaty i przeglądał się w lustrze. Podeszła i klękając chwyciła go za rękę. Odwrócił się, jakby poczuł, że jakaś moc wyszła z niego i krzyknął:
– Obywatelko! Postawa zasadnicza! Natychmiast! I nie całować mnie po pierścieniu!

W „Opowiadaniach sewastopolskich” Lwa Tołstoja granica między próżnością a patriotyzmem zaciera się. Pragnenie wyróżnienia się na polu walki sprawia, że dowódcy traktują żołnierzy jak mięso armatnie. Honor oficera sprowadza się do wyniosłości i efekciarstwa. Pańskość i triumfalizm miesza się ze strachem przed śmiercią, lecz i tutaj lęk przed kulami wroga przegrywa z bufonadą i perspektywą awansu. Pośród walczących w wojnie krymskiej nie ma bohaterów, ale nie ma też złoczyńców. Są tylko duże dzieci, którym dano władzę nad życiem prostych ludzi powołanych do wojska, chętnie wystawiające pierś na ordery. Gdy zdobędą się na poświęcenie, wcześniej kalkulują na ile posłuży im ono, by później pochwalić się swoim wyczynem, tym bardziej podkoloryzowanym im mniej świadków przetrwało. A i dorobić się na wojnie można. Przesłanie książki jest aż nadto jasne. Szkoda, że dialogi nie dorównują opisom wewnętrznych rozterek bohaterów, nie zdradzają talentu Tołstoja. Daleko „Opowieściom sewastopolskim” do jego najlepszych dzieł.