Zdecydowanie źle oceniana przez historię działaczka komunistyczna Wanda Wasilewska stworzyła w swoim życiu powieści, które niesłusznie skazano na zapomnienie, wycofano ze szkół i uznano za szkodliwe. A to tylko dlatego, że autorka stanęła po niewłaściwej stronie barykady.
Rzeka Toczna w Ruskowie
Ciepły, niedzielny prysznic, kto tego nie lubi, szczególnie jeśli bierze się go raz w tygodniu dla oszczędzania wody. Ekologia! Nigdy nie miałem takiej świadomości oszczędzania H2O jak w 1992 roku w Albanii, gdy podczas obozu zorganizowanego przez Caritas musieliśmy dozować wodę dla każdego z sześćdziesięciu wolontariuszy.
Krótkie opowiadanie Jacka Londona „A niech to żółwie Tasmana!” warto przeczytać uważnie, a nawet podialogować sobie z bohaterami robiąc w czytaniu przerwy na kilka minut rozmyślania.
Wydawnictwo Iskry postanowiło w zeszłym roku wydać kilka opowiadań i wierszy Kornela Filipowicza. Wybrane utwory zatytułowano „Pamiętnik antybohatera i inne utwory”. Są ponadczasowe.
Paweł Apostoł w Liście do Rzymian (11,28-29) tłumaczy, że dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne, że naród żydowski jest nadal narodem szczególnie umiłowanym przez Boga. Kościół nie zajął miejsca Izraela jak tłumaczono przed Soborem Watykańskim II. Do Żydów należy przybrane synostwo i chwała przymierza – pisze Apostoł w rozdziale 9. Listu do Rzymian (por. Rz 9,4). „Bo i cóż, jeśli niektórzy stali się niewierni, czyż ich niewierność miałaby zniweczyć wierność Boga? Żadną miarą!” (Rz 3,3-4). Apostoł mówi tylko o „odsunięciu” Izraela: „Bo jeżeli ich odsunięcie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?” (Rz 11,1). Nie odrzucił, a jeśli odsunął to po to, by zrobić miejsce dla innych i znowu ich przyjąć, bo nadal są Narodem Wybranym. Potknęli się, ale nie upadli (por. Rz 11,11). Do dziś jednak antysemici próbują lansować teorię o odrzuceniu przez Boga przymierza z Izraelem. Słowo Boże mówi zupełnie co innego.
Żydzi w synagodze modlący się w dzień pojednania (źródło: https://judaica-art.com.pl/)
Zapraszam do wysłuchania krótkiej refleksji nad tekstem z Księgi Izajasza o wodzie dającej życie (Iz 55,1-3.10-11).
Zamiast składania sobie życzeń indywidualnie, wypowiedzmy życzenia dla wszystkich. Po kolei mówimy o tym, jakiego dobra pragniemy dla każdego z obecnych choćby podczas spotkania online. Taka rewia dobrego słowa pozwoli wszystkim lepiej poznać nasze serce. Spotykając się razem poprzez sieć internetową patrzymy w monitor na wszystkie twarze i za każdym razem, gdy kierujemy do kolejnej osoby życzenia, przełammy opłatek. Także osoba, do której życzenia są kierowane, niech przełamie wtedy swój opłatek i poczeka na swoją kolejkę, by złożyć każdemu życzenia.
Czytaj dalej
Stworzyłeś sobie swój świat, pozyskujesz zwolenników i budujesz mury, by go chronić. To jedyny słuszny świat. To nic, że ktoś nazywa cię wariatem, fanatykiem czy złoczyńcą. To jego problem.
No właśnie. Podziały między ludźmi pogłębiają się. Gdyby przyjrzeć się temu, jakie niedorzeczności ludzie wypisują na forach internetowych oraz spokojnie wysłuchać słów nakręconego i złoszczącego się rozmówcy, może okazać się, że to żadne podziały, tylko problemy emocjonalne.
Kościół katolicki zachęcając do oddawania czci Wszystkim Świętym, ma na myśli oddawanie czci Jezusowi Chrystusowi obecnemu w ich życiu. Zgodnie z tym, co napisał Paweł Apostoł: „razem z Chrystusem zostałem przybity do krzyża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2,19-20). Zachęcam więc wszystkich chrześcijan, czyli wszystkich, którzy są święci dzięki zasługom Chrystusa, do świętowania życia tych, którzy w sposób modelowy zaparli się samych siebie, by mógł w nich żyć Jezus Chrystus.
Gdy biskupi wydają wspólnie ogólny komunikat apelując o podjęcie konkretnych działań, zwracają się przede wszystkim do pasterzy Kościoła i do wszystkich wiernych. Dzisiaj, 6 października, podczas 387. Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, zaapelowali przede wszystkim, bo w pierwszym punkcie, o podjęcie konkretnych działań w celu budowania świata opartego na miłości, jedności i wzajemnej odpowiedzialności wobec każdego człowieka, zaczynając od osób najbardziej potrzebujących pomocy.
Apel jest co prawda bardzo ogólnym odniesieniem się do encykliki „Fratelli tutti”, ale odpowiedzią nań mają być konkretne działania. Tak stoi w apelu napisane: „konkretne działania”. Jakie? Na pewno nie opracowane przy stoliku KEP i wyreżyserowane w kurialnych korytarzach, bo wówczas biskupi apelowaliby do samych siebie. W dzisiejszym apelu biskupi zdają się liczyć na inicjatywę i kreatywność wiernych. Czy my, katolicy w Polsce, jesteśmy gotowi, by podjąć się przygotowania nowych scenariuszy? Czy będziemy czekali, aż konkrety przyjdą z góry?
